23/10/2009 - VaktiyLe

Onca uzun bir zamanın ardından yorulmuşum,
Beni ve yükümü taşıyacak
benim yılların yükünü üstlendiğim gibi
Beni ve adım adım ardımda bıraktığım yılları da omzuna alacak
Tıpkı ben gibi bıkmadan
Üzerine düşeni yapacak bir bank aradı gözlerim.
Bulması oldukça zamanan aldı dogrusu,
Elbise misali üzerimdekileri sıyırıp bıraktım bir kenara
Rahatladıgımı yüzüme vuran güneşten anlıyordum.
Belimi dogrultup kafamı kaldıramamıştım ,
Güneş gerçekten de parlakmış.
Soluklanıyorum.
Etrafında kimse olmadan nefes alabiliyormuş insan
Baglandığı gerçekler bir gün yalan olabiliyor
Sonsuz bildiği ne varsa eriyormuş zamanla sona
Yeni anlıyorum bunu.
Ugrunda yapmadığım delilik kalmayan
Yoluna, degerli bildiğim herşeyi
degersiz kılarak serdiğim insanları göremiyorum etrafımda.
Herşey zamanında güzelmiş.
Yada insan zamanında göremiyormuş
Gözünü bürüyen o perde her neyse
Adının deliye çıkmasına sebep oluyormuş.
Şimdi düşünüyorumda
Yaparmıydım acaba aynı delilikleri,
Kıyasıya eder miydim hayatla kavgamı
Sürükler miydim yüreğimi ardımdan.
Çok geç sanırım.
Değersize çevirdim degerlerimi
Ezip geçtim benliğimi bedenimi
Düşünmedim yarınların da bana ait oldugunu.
Zamanında atmış oldugun temelin binası bu
Herşey ama herşey
VAKTİYLEYDİ.
**DeLiyürek**